به مناسبت شهادت حجت یازدهم، امام حسن عسکری (علیه السلام)
چشمان سامرا از بغض‌های جاری، تمام شدنی نیست.
التهاب و داغدیدگی، به فراخور این غم در کوچه‌های شهر بیداد می‌کند.
باد نوحه گر، گذارش به نخل‌های گیسوپریش می‌افتد که ردیف به ردیف، دست خوش فراق شده‌اند.
دجله در غروب فرو رفته است و خورشید، گسترده‌تر از همیشه، شعله‌هایش را می‌پراکند.
مدت ها بود که خانه خلوت زده امام خود را اسیر چنگال اختناق می‌دید، اما امروز این خانه از رنج محدودیت، رهایی می‌یابد؛ با این حال در این رهایی شاد نیست و دیگر جمال دل آرای عسکری را نمی‌بیند. این خانه شاد نیست، اما قهقهه بیگانگان جاه طلب را می‌شنود؛ درست همان گونه که بنی امیه در عاشورا می‌خندیدند. شانه‌های شیعیان، بوی غربت سامرا می‌دهد. تمام سرمایه امروز شیعه، همین بوسه‌های دل سوخته است که برای باغ خزان زده سامرا، گل‌های تسلیت آورده‌اند.
سامرا، بقیعی مظلوم به روایت تاریخ
زمان می‌گذرد و تاریخ برای نگارشِ تصاویر تبدار، یک بار دیگر می‌آید و دست‌های توطئه و تخریب را بر بام سامرای ستم دیده می‌نگرد.
اکنون دیگر چه می‌خواهند؟ تاریخ، به دقت تمام، دسیسه‌ها را به ثبت می‌رساند که با ناتوانی �...

کفش و لباسش را خودش وصله می زد.
با غلام ها و کنیزها غذا می خورد .اگر با کسی دست می داد دستش را نمی کشید تا اینکه طرف مقابل بکشد.اگر کسی با او حرف می زد آن قدر صبر می کرد تا حرفش تمام شود.اگر از اطرافیانش به چیزی می خندیدند می خندید اگر از چیزی تعجب می کردند، تعجب می کرد. همیشه هم می گفت:" بهترین شما خوش اخلاق ترین شماست."
الحق این بهترین خودش بود...

 عرب بیابان گرد آوازه محمد را شنیده بود. آمده بود پیشش که چیزی بگوید یا چیزی بپرسد. او را که دید زبانش لکنت گرفت. محمد ناراحت شد، جلو آمد، او را در آغوش گرفت. گفت:" راحت باش، من پادشاه که نیستم، من پسر زنی هستم که با دست خودش شیر بز را می دوشید؛ مثل برادر تو هستم راحت باش.زبان بیابان گرد به رافت پیامبر باز شد...

 سرش را گذاشته بود روی پای علی و خوابش برده بود. وقتی بیدار شد آفتاب تازه غروب کرده بود، به علی گفت:"
 راستی نماز عصرت را خواندی؟"علی گفت:" دلم نیامد شما را بیدار کنم"محمد دستش را بالا گرفت و از خدا خواست آفتاب برگردد، برگشت درست جایی که فضیلت نماز عصر است تا علی نماز بخواند.
 
 مسخره اش می کردند، می گفتند جادوگر، می گفتند دیوانه، از پشت بام خاک می ریختند روی سرش، ولی از ترس، اموال قیمتی اشان را می بردند می دادند دست محمد امین تا برایشان نگه دارد.

مالک بن انس،فقیه معروف مدینه (1)،سالی در سفر حج همراه امام صادق علیه السلام بود.به میقات رسیدند و هنگام پوشیدن لباس احرام و تلبیه گفتن-یعنی ذکر معروف لبیک اللهم لبیک-رسید.دیگران طبق معمول این ذکر را به زبان آوردند و گفتند.مالک بن انس متوجه امام صادق شد،دید حال امام منقلب است،همینکه می خواهد این ذکر را بر زبان آورد،هیجانی به امام دست می دهد و صدا در گلویش می شکند و عنان کنترل اعصاب خویش را از دست می دهد که می خواهد بی اختیار از مرکب به زمین بیفتد.مالک جلو آمد و گفت:«یا بن رسول الله!چاره ای نیست،هر طور هست این ذکر را بگویید.
امام فرمود:
ای پسر ابی عامر! چگونه جسارت بورزم و به خود جرات بدهم که لبیک بگویم؟لبیک گفتن به معنای این است که خدایا تو مرا به آنچه می خوانی با کمال سرعت اجابت می کنم و همواره آماده به خدمتم.با چه اطمینانی با خدای خود این طور گستاخی کنم و خود را بنده آماده به خدمت معرفی کنم؟اگر در جوابم گفته شود:«لا لبیک »آن وقت چکار کنم؟ (2)
 ......................................................................................
1 ـ مالک بن انس بن مالک بن ابی عامر یکی از امامهای چهارگانه اهل سنت و جماعت است و مذهب معروف «مالکی »منسوب به او است.عصر وی مقارن است با عصر ابو حنیفه.شافعی شاگرد مالک ب...

صدای ساز و آواز بلند بود.هر کس که از نزدیک آن خانه می گذشت،می توانست حدس بزند که در درون خانه چه خبرهاست؟بساط عشرت و می گساری پهن بود و جام «می »بود که پیا پی نوشیده می شد.کنیزک خدمتکار درون خانه را جاروب زده و خاکروبه ها را در دست گرفته از خانه بیرون آمده بود تا آنها را در کناری بریزد.در همین لحظه مردی که آثار عبادت زیاد از چهره اش نمایان بود و پیشانی اش از سجده های طولانی حکایت می کرد از آنجا می گذشت،از آن کنیزک پرسید:
صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟
-آزاد.
-معلوم است که آزاد است.اگر بنده می بود پروای صاحب و مالک و خداوندگار خویش را می داشت و این بساط را پهن نمی کرد.
رد و بدل شدن این سخنان بین کنیزک و آن مرد موجب شد که کنیزک مکث زیادتری در بیرون خانه بکند.هنگامی که به خانه برگشت اربابش پرسید:«چرا این قدر دیر آمدی؟
کنیزک ماجرا را تعریف کرد و گفت:«مردی با چنین وضع و هیئت می گذشت و چنان پرسشی کرد و من چنین پاسخی دادم.
شنیدن این ماجرا او را چند لحظه در اندیشه فرو برد.مخصوصا آن جمله(اگر بنده می بود از صاحب اختیار خود پروا می کرد)مثل تیر بر قلبش نشست.بی اختیار از جا جست و به خود مهلت کفش پوشیدن نداد.با پای برهنه به دنبال گوینده سخن رفت.دوید تا خود را به صاحب سخن ک�...

 سال گذشته، ترم آخر تحصيلى من در دانشگاه بود و يكى دو درس بيشتر نداشتم. چندين بار طى تحصيلم در دانشگاه، براى عمره دانشجويى ثبت نام كرده بودم؛ اما اسم من در قرعه‏كشى در نيامده بود تا اين كه در همين ترم آخر، يك روز اطلاعيه ثبت نام براى عمره دانشجويى را ديدم. رفتم كافى نت و با نااميدى ثبت نام كردم. به خودم گفتم: من چند بار ثبت نام كردم و اسمم در نيامد خدا كند كه اين ترم آخرى برنده شوم و با همين خوف و رجا، ثبت نام كردم. يك روز مانده به پايان ثبت نام اينترنتى، يكى از دوستانم به نام موسى به من گفت: تو كه از اينترنت سر در مى‏آورى، براى من هم ثبت نام كن. من هم مشخصات او راگرفتم و آمدم خانه كه ثبت نام كنم كه كامپيوترم هنگ كرد و نشد ثبت نام كنم. فوراً رفتم كافى نت؛ اما كافى نت هم اينترنتش قطع شد؛ به همين دليل، نتوانستم ثبت نامش كنم و وقت ثبت نام تمام شد.
 چند روز گذشت. يك روز كه در دانشگاه كلاس داشتم و اصلاً از فكر قرعه‏كشى عمره دانشجويى بيرون آمده بودم، داشتم از كنار مسجد دانشگاه رد مى‏شدم كه ديدم چند تا از هم‏كلاسى‏هايم دارند با خوشحالى از پله‏هاى مسجد پايين مى‏آيند و به سمت من مى‏دوند و گفتند: صمدى بيا كار باهات داريم. ناگهان يادم افتاد كه امروز روز قرعه‏كشى بوده و من يادم رفته بو...

 صد و پنجاه تا كارت را دادم دست پسرم و گفتم: اسم همه اينهايى را كه روى كاغذ است، بنويس. اين، بهترين كار بود؛ چون در جمعى كه بوديم، پسرم بايد مشغول كارى مى‏شد؛ تا در كار بزرگ‏ترها دخالت نكند. براى دخترم هم كلى خوراكى خريدم؛ تا با بچه‏هاى داداش و آبجى، مشغول بازى شود و بعد به سلامتى، جلسه نهم برگزارى مراسم، شروع شد. خان داداش به پشتى تكيه داد و گفت: «به نظر شما با اين وضعيتى كه ايجاد شده، چه كار كنيم»؟
 گفتم: «من كه كارهايم را انجام دادم؛ كارت‏ها را خريدم و ميوه و شيرينى و غذا را هم سفارش دادم. شما هم كه با آبجى بايد برويد فرودگاه. دادش محمود هم بقيه كارها را انجام مى‏دهد».
 خان داداش خيره شد و وقتى سكوت مرا ديد، گفت: «تمام شد»؟
 گفتم: «آهان؟ يك چيز ديگر مانده، زنگ زدم عمو كه بيايد؛ گفت: نمى‏توانم؛ مريضم».
 - تمام... .
 سرم را تكان دادم و گفتم: «تمام شد؛ ديگر حرفى ندارم».
 خان داداش كه داداش بزرگ ما بود، گفت: «منظورم چيز ديگرى است. من نگران آنفولانزاى خوكى‏ام؛ مى‏ترسم پدر و مادرم دچار شوند و بيايند اين جا مصيبت به بار بيايد».
 محمود گفت: «نه بابا، نگرانى ندارد: مى‏بريمشان بيمارستان. اصلاً از دم فرودگاه، م�...

 مانده بوديم كه چطورى به بابا بزرگ بگوييم با ما روبوسى نكند. همه جا صحبت از آنفلوانزاى خوكى بود و همه جا هم مى‏گفتند: با حاجيانى كه از مكه بر مى‏گردند، روبوسى نكنيد؛ چون ممكن است دچار آنفلوانزا شويد.
 مى‏دانستيم اگر به بابابزرگ بگوييم، عصبانى مى‏شود و براى جبران مافات، توى صورت همه‏مان عطسه مى‏كند. بالاخره با همفكرى تصميم گرفتيم همين كه بابابزرگ را ديديم، هر كدام به بهانه‏اى از زير بار روبوسى در برويم. چند لحظه بعد، هواپيما بر زمين نشست و حاجيان از هواپيما پايين آمدند.
 از بين انبوه حاجيان، بابابزرگ را ديديم. وقتى نزديك شد، دورش را گرفتيم. عرقچينى بر سر و لبخندى بر لب داشت. با خيال راحت، اول دستش را به طرف بابا دراز كرد و لب‏هايش را هم غنچه كرد؛ تا بوسه‏هايش را به طرف او شليك كند. بابا كه دستپاچه شده بود، سريع خودش را عقب كشيد و گفت: اِ... چيزِ، ببخشيد... بابابزرگ كه ديد دامادش هول شده، گفت: يعنى چه بچه؟ ماچ بده؛ ماچ دادن كه ترس نداره... .
 بابا گفت: آخه چيزه... يعنى مى‏ترسم... .
 - مى‏ترسى؟ از چى مى‏ترسى؟ ماچ دادن كه ترس نداره؛ مگه مى‏خواى برى توى دهن اژدها؟ لب به اين خوشگلى و ترگل و ورگلى كه ترس نداره!
 مامان به كمك بابا آمد؛ ولش كنيد آقاجون! ط�...

 پتك آهنى، آرام بالا مى‏رفت و با تندى، بر كلنگ روى سِندان فرود مى‏آمد. آهنگر پير، ايستاده بود پشتِ دمِ آهنگرى و آن را آهسته تكان مى‏داد؛ تا ذغال‏هاى توى كوره، خوب گُر بگيرند.
 آهنگر جوان، غمگين بود و دل و دماغ كار را نداشت. آهنگر پير، دائم نگاهش مى‏كرد و غصه مى‏خورد. دو مرد يهودى، چند دقيقه‏اى مى‏شد كه جلوى دكانِ آهنگرى، بالاى چاه كوچكى، ايستاده بودند. آنها گاهى خيره مى‏شدند به مرد آهنگر و درِ گوشى پچ پچ مى‏كردند؛ اما حالا نگاهشان به ته چاه بود و سطلى كه از گلوى آن پايين رفته بود.
 آهنگر جوان در دل خود گفت: «يعنى آنها چه صحبتى داشتند. چرا دائم به ما نگاه مى‏كردند؛ حتم دارم براى دزيدن شمشيرهاى تازه‏اى كه ساخته‏ام، خواب خوشى ديده‏اند»!
 مردان يهودى، لباس‏هايى بلند و سياه داشتند؛ با زنجيرهاى درشتى به گردن و كلاه كوچكى بر سر. اين طورى، همه مردم به خوبى آنها را در ميان مسلمانان تشخيص مى‏دادند.
 مدتى مى‏شد كه به دستور پيامبرصلى‏الله‏وعليه‏وآله در مدينه آزاد بودند و به خاطر جزيه‏اى1 كه به مسلمانان مى‏دادند، كسى حق برخورد و بيرون راندن آنها را نداشت.
 نجوايشان كلافه كننده بود. آهنگر جوان، پتك را گوشه‏اى انداخت و خواست...

روزى عثمان در كنار مسجد نشسته بود. مرد فقيرى از او كمك مالى خواست. عثمان پنج درهم به وى داد. مرد فقير گفت: مرا نزد كسى راهنمايى كن كه كمك بيشترى به من بكند. عثمان به طرف حضرت مجتبى(ع) و حسين بن على (ع) و عبدالله جعفر، كه در گوشه ‏اى از مسجد نشسته بودند، اشاره كرد و گفت: نزد اين چند نفر جوان كه در آنجا نشسته ‏اند برو و از آنها كمك بخواه.

وى پيش آنها رفت و اظهار مطلب كرد. حضرت مجتبى (ع) فرمود: از ديگران كمك مالى خواستن، تنها در سه مورد رواست: ديه‏ اى (خونبها) به گردن انسان باشد و از پرداخت آن بكلى عاجز گردد، يا بدهى كمر شكن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنيايد، و يا فقير و درمانده گردد و دستش به جايى نرسد. آيا كدام يك از اينها براى تو پيش آمده است؟

گفت: اتفاقاً گرفتارى من يكى از همين سه چيز است. حضرت مجتبى (ع) پنجاه دينار به وى داد. به پيروى از آن حضرت، حسين بن على (ع) چهل و نه دينار و عبدالله بن جعفر چهل وهشت دينار به وى دادند.

فقير موقع بازگشت، از كنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه كردى؟ جواب داد: از تو پول خواستم تو هم دادى، ولى هيچ نپرسيدى پول را براى چه منظورى مي ‏خواهم؟ اما وقتى پيش آن سه نفر رفتم يكى از آنها (حسن بن على) در مورد مصرف پول از من سوال كرد و من جواب دا...

مردي از امام خواست كه دوستش باشد. امام فرمود: به سه شرط: از من تعريف مكن، مرا دروغ‌گو ندان و در حضور من از كسي غيبت مكن.

عابدترين مردم زمان خود بود. بسيار پياده و با پاي برهنه به حج مي‌رفت و هر گاه آيه «يَا أيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ» را مي‌شنيد ، پاسخ مي‌گفت: «لبيك اللهم لبيك؛ خداوندا! گوش به فرمان توام».

هرگاه وضو مي‌ساخت، بدنش از ترس خدا مي‌لرزيد و چهره‌اش زرد مي‌شد. همين كه از او علت را جويا مي‌شدند، مي‌فرمود: بنده خدا بايد هنگامي كه به درگاه او مي‌رود، از ترس رنگ ببازد و تنش بلرزد.

گوسفند زيبا و مورد علاقه‌اي داشت. يكي از غلامان، پاي گوسفند را شكست. امام علت را پرسيد. غلام گفت: براي اينكه تو را ناراحت كنم. امام با تبسمي دل‌نشين فرمود: ولي من در عوض تو را خشنود مي‌كنم، و غلام را آزاد كرد.

روزي مشغول غذا خوردن بود. سگي آمد و مقابلش ايستاد. يك لقمه خود مي‌خورد و يك لقمه جلو سگ مي‌انداخت. خواستند سگ را دور كنند. مانع شد و فرمود: شرم دارم از خدا كه جانداري به غذا خوردن من بنگرد و من به او غذا ندهم.

بسيار بردبار بود تا آنجا كه مروان بن حكم ـ دشمن سرسخت او ـ در تشييع پيكرش اندوهگين بود. او را...